Luca Guadagnino'nun 2018 tarihli Suspiria'sı, Dario Argento'nun kült klasik filmini yeniden yorumlayarak izleyiciyi Berlin Duvarı'nın gölgesindeki 1977 yılına, Markos Dans Akademisi'nin karanlık koridorlarına götürür. Film, Amerika'dan gelen genç ve yetenekli dansçı Susie Bannion'un (Dakota Johnson) bu prestijli okula katılmasıyla başlar. Ancak okul, sadece zarif hareketlerin değil, kadim ve ürkütücü bir gücün de merkezidir. Susie'nin yıldızı parladıkça, bir önceki baş dansçının esrarengiz kayboluşunu araştırmaya takıntılı hale gelen psikoterapist Dr. Josef Klemperer (Tilda Swinton) ile birlikte, okulun sarsıcı sırları ortaya çıkmaya başlar.

Guadagnino, orijinalin neon renklerini ve operatik tonunu, kasvetli bir palet, soğuk bir atmosfer ve politik gerilimle (Kızıl Ordu Fraksiyonu dönemi) değiştirerek cesur bir sanatsal seçim yapmıştır. Thom Yorke'un unutulmaz müziği, ekrana sinen gerilimi ve huzursuzluğu derinleştirir. Dakota Johnson, Susie rolünde naiflikten güce doğru çarpıcı bir dönüşüm sergilerken, Tilda Swinton (aynı zamanda yaşlı Klemperer'ı da oynayarak) dans hocası Madame Blanc karakterine derinlik ve trajik bir ağırlık katıyor. Mia Goth ise Susie'nin arkadaşı ve rakibi Sara'yı canlandırarak etkileyici bir performans sunuyor.

Bu Suspiria, sadece bir korku filmi değil; sanat, güç, kontrol ve kadın dayanışması/mücadelesi üzerine düşündüren, görsel olarak hipnotik bir deneyimdir. Özellikle dans sekansları, bedenin hem güzelliğini hem de deformasyonunu göstererek şok edici bir güce sahiptir. Uzun metraj süresi ve yavaş tempolu anlatımı geleneksel korku izleyicisini zorlayabilir, ancak sanat sineması ile korku türünü birleştiren, unutulmaz ve rahatsız edici bir film arayanlar için mutlaka izlenmesi gereken bir başyapıttır. Görsel şölen, güçlü kadın oyuncu kadrosu ve derin tematik alt metniyle Suspiria, sıradan bir yeniden çevirim olmanın çok ötesine geçiyor.