Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok konuşulan filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adamın, genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak onlara uyguladığı sistematik aşağılama, cinsel şiddet ve psikolojik işkenceyi anlatır. Pasolini, bu şok edici hikayeyi, faşizmin ve mutlak iktidarın doğasını, kapitalist tüketim toplumunu ve insanın karanlık yönlerini sert bir metaforla eleştirmek için kullanır.

Oyunculuklar, filmdeki rahatsız edici atmosfere uygun olarak mesafeli ve neredeyse törensel bir şekilde sunulur. Faşist efendilerin soğuk ve hesaplı tavırları, kurbanların çaresizliği ile tezat oluşturarak izleyiciyi derinden sarsar. Pasolini'nin yönetmenliği, her kareyi dikkatle kompoze ederek, şiddeti estetize etmeden, onun çıplak ve itici gerçekliğini sunar. Film, 'Cehennem', 'Değişim Çemberi' ve 'Kan' gibi bölümlere ayrılarak, insanlıktan çıkarmanın aşamalarını adeta bir ritüel gibi gözler önüne serer.

'Salò', basit bir şiddet filmi değil, politik ve felsefi bir manifesto niteliğindedir. İzlenmesi zor ve rahatsız edici olsa da, iktidar mekanizmaları, itaat, sapkınlık ve sistemlerin insan doğası üzerindeki yıkıcı etkisi hakkında derin düşündürür. Pasolini'nin trajik ölümünün hemen öncesinde tamamladığı bu film, onun sanatsal mirasının en uç ve en cesur noktasını temsil eder. Sinemanın sınırlarını test eden, unutulması imkansız bir deneyim arayanlar ve 20. yüzyılın politik çıkmazlarını sert bir dille yansıtan bir başyapıtı keşfetmek isteyenler için temel bir izleme önerisidir. Film, sanatın rahatsız etme ve sorgulatma gücünün ne dereceye varabileceğinin kanıtıdır.